Vorige week had ik een haar in mijn mond. Zo'n lange zwarte haar. Ik beet hem (of haar) uit het begin van een Chinese loempia en mijn honger bleek meteen over.
Nu hebben alle Chinezen zwarte haren, dus het was moeilijk om direct op de dader af te stappen, maar ik heb die vlegels wel even gebeld. Wie niet klaagt, wie niet wint tegenwoordig.

Xx : Hallo met MAO TSE TUNG-GARDEN.
Ik : Ja, hallo. Ik had een haar in mijn loempia.
Xx : Een haal?
Ik : Nee, een haarrr.
Xx : Ik beglijp.
Ik : En het was mijn eerste hap. Dus ik wil mijn geld terug.
Xx : Solly.
Ik : Heel veel solly. Het was duidelijk een haar van u. Of van uw personeel. Zo�n zwarte lange.
Xx : Moet u luistelen. Ik geef toe dat ons kok eczeem heef. En ons pelsoneel vieze adem heef, maal ik ken niemand met haaluitval. Mijn solly is gloot.
Ik : Toch wil ik mijn geld terug.
Xx : Is goed. En kom nieuwe loempia afhalen, meneel. Ovel tien minuten klaal.
Ik : Ik hoef helemaal geen nieuwe loempia. Ik zal nooit meer 1 loempia door mijn strot kunnen krijgen. Gadverdamme... het idee. U krijgt mijn bankrekeningnummer en u zorgt maar dat er er 4 euro op overgeschreven wordt.
Xx : Banklekeningnummel?
Ik  : Beglepen? Of ik bel de lijdende lechtel.
Xx : Tuut-tuut-tuut-tuut
Ik  : Tssssssssss.

Toen ik de week erop met rood hoofd en een verdraaide stem verscholen achter een krant mijn nieuwe bestelling ophaalde bij diezelfde Chinees, moet dit een vreemd gezicht geweest zijn.