George Double You was here. Begin mei kwam hij voor een werkbezoek naar St. Gerlach ( “ bie Maasjtrieeeg” ), samen met nog 700 Amerikaanse intruders, waaronder personeel en coördinerend geschut. Bush heeft enkele kritische jongeren ontvangen. Bush heeft  roggebrood gegeten met Balkenende. En een paar schouderkloppen later liet hij een majestueuze krans achter op het soldatenkerkhof van Margraten, om vervolgens
weer linea recta door te vliegen naar Moskou. Dus hiervoor stond Limburg een maand op zijn kop? Maar vooral, en dat stoort me, draaide hij zijn dure kont een volledige
nacht in Hotel Chateau St. Gerlach. George Bush was zo’n vijftien uur in Nederland. Waarvan hij ruim 8 uur sliep.

Ikzelf logeerde die dagen een kilometer verderop. Geen 350 euro per kamer (zoals Mister President), maar slechts 45. Avec mon Claudette in Hotel Vue De La Montagne. We liepen door het Geuldal via het bekende Pieterpad. Dit viel beslist niet mee, want
alle wegen waren zorgvuldig versperd door politieposten en rollen prikkeldraad. Die bewuste zaterdag zouden we enige hectiek rondom het presidentiële bezoek gaan filmen. Maar op de grote dag werd het hart van St. Gerlach vacuüm gezogen en onbereikbaar gemaakt voor klapvee, paparazzi of vrijheidsstrijders en bleek er geen doorkomen
mogelijk. Pindakaas. We lagen die avond al vroeg te chillen op het bed. Die zaterdagnacht kon ik (in tegenstelling tot Doornroosje naast me) de  slaap niet vatten. Ik hoorde voortdurend helikopters over ons hotel heen snijden. Om de tien minuten waande ik me in een overbekende, maar  hemeltergende scène uit Apocalypse Now. Als er geen helikopters  waren, hoorde ik motoren en jeeps. Onze Nederlandse manschappen waren hevig in de weer om elkaar af te lossen en ook werd er regelmatig langsgereden in patrouille. Ik deed kortom geen oog dicht. Dankjewel Amerikaans bezoek en het hele geneuk erom heen. Meer dan ooit  tevoren was ik fucking pissed over de kontenlikkerij van George Bush en zijn tochtje Europa. Ik pikte het ineens niet meer.
No Way. (Wist u dat de schrijver van Arendsoog ook Nowee heet?) Maar in elk geval: No Way. Elke vezel in mijn Hollandse lijf keerde zich tegen Amerika. Dus ik sprong uit bed, opende het hotelraam en kroop zorgvuldig tot op de rand. Daar zat ik dan op 10 meter hoogte met mijn rug tegen de muur, in het raamkozijn. Ik voelde een vreemd soort adrenaline, want boven en onder mij waren sluipschutters en militaire eenheden in
opperste paraatheid. Ze hielden me zonder twijfel in het vizier. Ik had een boerka van beddengoed om me heen gedraaid en in mijn mondhoek prijkte, ongenaakbaar, een rokend vredespijpje. Vol overgave heb ik  die nacht gezongen: No dreams, Georgie. No way.