Het was in die dagen dat mijn hormoonhuishouding zijn plek zocht en ik aan de beginselen van zelfontplooiing leed. Men noemt het ook wel puberteit (wat eigenlijk pubertijd moet zijn) maar het keurslijf zat te strak om enige bokkensprongen van betekenis te kunnen maken. Zeker in het katholieke Brabant.
 
(dagboekfragment winter1979)
... Ik liep voorbij de engelvormige sculptuur die al sinds jaar en dag het pad naar de schoolrijwielstalling opsierde. Het was bijna kerstmis en vandaag hadden we haar oren behangen met vuurrode kerstballen. Als dank werden we met strafcorvee opgezadeld en kon ik in hetdonker naar huis fietsen. Ik vloekte toen ik van school wegreed. Deze jongen ging naar huis met een kapotgetrapt achterlicht en een boekentas, nog voller dan vanmorgen. Het vroor en er stond veel wind maar het geurde die avond beslist naar spruitjes. Mijn voorlicht flikkerde in regelmatige kadans vanwege een slag in het voorwiel. Lichtstralen als morsetekens. De seinende fietser. Ik duwde mijzelf dapper tegen de elementen in. Het gelaat stond strak van de kou en na dit legendarische uur fietsen kwam ik met vuurrode konen thuis aan.De kou schonk me die avond boerenblossen. Een litteken op de wangen, dat ik nog jaren bij me zou dragen.

(dagboekfragment mei 2004)
... Ex-boer zoekt vrouw. De blossen zijn verdwenen en mijn vriendin inmiddels ook  Ik hang dit jaar geen kerstballen.